خانه و خانواده

اهمیت اخلاص

به گزارش سایت زنجانت :

عمل بی اخلاص پوچ و بی ارزش است و لذا اهمیت اخلاص را در اهمیت عمل می بایست جستجو کرد.

قال علی علیه السلام: طُوبی لِمَنْ اخْلَصَ للَّهِ عَمَلَهُ وَ عِلْمَهُ وَ حُبَّهُ وَ بُغْضَهُ وَ اخْذَهُ وَ تَرْکهُ وَ کلامَهُ وَ صُمْتَهُ وَ فِعْلَهُ وَ قَوْلَهُ.[۱]

خوشا به حال کسی که عمل وعلمش، حبّ و بغضش، دفع و جذبش، سخن و سکوتش، کردار و گفتارش، خالصانه صورت پذیرد.

امام عسکری در بیان جزای مخلص می فرماید:

لَوْ جُعِلَتِ الدُّنْیا کلُّها لُقْمَهً واحِدَهً وَ لَقَّمْتُها مَنْ یعْبُدُ اللَّهَ خالِصاً لَرَأْیتُ انّی مُقَصِّرٌ فی حَقِّهِ.[۲]

اگر دنیا به لقمه ای تبدیل شود و آن را به دهان بنده خدایی که خالصانه به عبادت پروردگارش می پردازد، بگذارم، خود را مقصر در ادای حق او می بینم.

در داستان حضرت موسی و شعیب علی نبینا و آله و علیه السلام آمده است:

وقتی موسی بعد از کمک به دختران شعیب در حمل آب، بر آن حضرت وارد شد، وی آماده تناول شام بود. شعیب فرمود: ای جوان بنشین و غذا بخور. موسی گفت: پناه به خدا می برم. شعیب گفت: چرا؟ از چه؟ آیا گرسنه نیستی؟ موسی گفت: گرسنه ام ولی می ترسم این غذا عوض آب کشیدن من باشد و ما خانواده ای هستیم که آخرت را به دنیایی پر از طلا عوض نمی کنیم. شعیب گفت: نه به خدا ای جوان، عادت من و پدرانم این بوده که مهمان را اکرام کنیم و اطعام دهیم. موسی با شنیدن این سخن نشستند و از سفره شعیب، شام تناول نمودند.[۳]

مقابل اخلاص غفلت واقع شده است. غفلت از درک موقعیت خود با خالق هستی از گذشته و آینده خود و همان سرچشمه بسیاری از معاصی و رذایل و از جمله ریا می باشد.

قال الصادق علیه السلام: وَ لابُدَّ لِلْعَبْدِ مِنْ خالِصِ النّیهِ فی کلِّ حَرَکهٍ و سُکونٍ، لِانَّهُ اذا لَمْ یکنْ هذَا الْمَعْنی یکونُ غافِلًا، وَ الْغافِلُونَ قَدْ وَصَفَهُمُ اللَّهُ تَعالی فقال: اولئِک کالْانْعامِ بَلْ هُمْ اضل.[۴]

بنده می بایست نیت خود را در هر حرکت و سکونی خالص گرداند، چرا که اگر این صورت نپذیرد، او غافل گشته و غافلین در قرآن کریم چنین توصیف شده اند( آنها چون حیوان بلکه پست ترند).

کسانی که مراحل عمل را تا نیت پشت سرگذارده اند و در برابر وسوسه های ابلیس پیروز گشته اند، بیشتر از دیگران در معرض تحریک های او قرار می گیرند و دشمن سوگند خورده پا فشاری بیشتری برای به اغوا کشیدن آنها می کند.

قال رسول الله صلی الله علیه و آله: الْعُلَماءُ کلُّهُمْ هَلْکی الّا الْعامِلُونَ وَ الْعامِلُونَ کلُّهُمْ هَلْکی الّا الْمُخْلِصُونَ وَ الْمُخْلِصُونَ عَلی خَطَرٍ.[۵]

عالمان همه هلاکند، مگر عمل کنندگان آنها، و عمل کنندگان همه هلاکند مگر مخلصین و مخلصین در خطری بزرگ واقع شده و در معرض هلاکت هستند.

پی نوشت ها

[۱] بحارالأنوار، ج ۷۷، ص ۲۸۹٫

[۲] بحارالأنوار، ج ۷۰، ص ۲۴۵٫

[۳] بحارالأنوار، ج ۱۳، ص ۲۱٫

[۴] مستدرک‏الوسائل، ج ۱، ص ۹۹٫

[۵] تنبیه الخواطر، ص ۳۵۸٫

منبع خبر :: مطالعه متن کامل

برچسب ها

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *


Close