صفحه اصلی | اخبار ایران و جهان | با اعتماد به محصولات تراریخته به کجا می‌رویم؟

با اعتماد به محصولات تراریخته به کجا می‌رویم؟

به گزارش سایت زنجانت :

– فناوری زیست‌محیطی یا زیست‌فناوری از جمله نیازهای امروز جامعه جهانی است اما موضوع اصلی در این راستا به خدمت درآوردن فناوری در جهت حفظ سلامت و تندرستی و پویایی جامعه و همچنین عدم آسیب‌رسانی به محیط زیست است اما همواره این نگرانی وجود داشته‌ که این موضوع به راه خطا رفته و بقا و سلامتی بشریت بخصوص آیندگان را به خطر بیاندازد.

از این روست که شاهد نوشتن مقالات و همچنین ساخت فیلم‌های مختلفی در این باره بخصوص در کشورهای پیشرفته بوده‌ایم. اینک موضوع محصولات تراریخته یا دگرژن همین نگرانی‌ها را ایجاد کرده است که این موضوع با توجه به سود منفعت اقتصادی و منافع سیاسی برخی کشورها ابعاد گسترده‌ای و پیچیده‌ای پیدا کرده است که در ادامه به برخی از این موارد می‌پردازیم.

روش های دستکاری‌ کردن ژنتیکی محصولات

در مورد محصولات دستکاری شده ژنتیکی دو روش عمده وجود دارد. یک دسته از محصولات به عنوان ترانس ژن معروف هستند یعنی یک ژن خارجی دریافت کرده‌اند که به آن‌ها خاصیت جدیدی انتقال دهد مثل اندازه بزرگ‌تر، پروتئین بیشتر، مقاومت به حرارت یا سرما و یا آفت خاص و یا آفت‌کش خاص و… این نوع محصولات همان چیزی است که حساسیت همه را برانگیخته و کشت آن در بسیاری از کشورها ممنوع است و حتی مزرعه‌های کشت آزمایشی و تحقیقاتی آن در کشوری مانند فرانسه هم پس از سال ۲۰۱۳ برچیده شده است.

یک نوع دیگری از محصولات «دگرژن» وجود دارد که حاصل ژن خارجی نیستند بلکه دستکاری ژنتیکی بوسیله جهش در DNA آن‌ها ایجاد شده است. این‌ها محصولات جهش یافته یا «موتاژن» نامیده می‌شوند که به وفور در فرانسه و دیگر کشورهای دنیا از این روش‌ها استفاده می‌شود. استفاده از مواد شیمیایی جهش‌زا، استفاده از پرتوهای جهش‌زا مثل فرابنفش یا رادیواکتیو، تزریق یک کپی DNA مصنوعی که جهش مورد نظر را به همراه دارد به درون سلول‌ها بطوری که با ژن اصلی جایگزین شود و همجوشی سلولی از جمله راه‌های مهم دستکاری ژنتیک محصولات به این روش است.

۳۸ کشور تراریخته ها را ممنوع کرده اند، اما ما مصرف می کنیم

در پی موج گسترده ممنوعیت کشت محصولات تراریخته در اتحادیه اروپا، سوستیانبل پالس تصمیم گرفت پژوهشی در این باره که کدام کشورها به طور رسمی به گروه ممنوعیت کشت محصولات تراریخته پیوسته‌اند، انجام دهد.

این پژوهش نشان داد دولت‌هایی که به دنبال ممنوعیت کشت محصولات تراریخته با هدف سلامت و حفظ محیط هستند رو به گسترش است. در حال حاضر ۳۸ کشور جهان رسما ممنوعیت کشت محصولات تراریخته (دستکاری شده ژنتیکی) را در کشورشان اعلام کرده‌اند.

در این میان ۲۸ کشور اقدام به کشت محصولات تراریخته می‌کنند که اکثر آنها زیر ۵۰۰ هزار هکتار است بنابراین تصویری که دولت آمریکا و صنایع بیوتکنولوژی ایجاد کرده‌اند که محصولات تراریخته مورد پذیرش کشورهای جهان است، کاملا اشتباه است.

در حقیقت بسیاری از کشورها قوانینی را برای حفظ سلامتی مردم و محیط زیستشان از خسارت‌هایی که محصولات تراریخته می‌زند، دنبال می‌کنند.

در این میان ۳۸ کشور استفاده و کشت محصولات تراریخته را در کشورشان ممنوع کرده‌اند:

۲۸کشور عضو اتحادیه اروپا شامل اسکالند، ولز، ایرلند شمالی‌، آلمان، فرانسه، هلند، مالتا، قبرس، یونان، بلغارستان، روسیه، صربستان، کروتیا، ایتالیا، مولداوی، لتوانی، استرالیا، لهستان، اسلوواکی، آذربایجان، بوسنی ، لوگزامبورگ،‌اوکراین، نروژ و سوئیس، همچنین چهار کشور آمریکایی شامل بلیز، پرو، اکوادور، ونزوئلا هم استفاده از محصولات تراریخته را ممنوع کرده‌اند.

در آسیا نیز ۴ کشور ترکیه، قرقیزستان، بوتان، عربستان سعودی و در آفریقا دو کشور الجزیره و ماداگاسکار استفاده از محصولات تراریخته ممنوع شده است.

جالب اینجاست که سرعت و پیچیدگی تغییرات فناوری در این عرصه و کارشناسی بودن این موارد سبب شده تا در برخی موارد قانون‌گذاران در این عرصه عقب بمانند و بعضا برخی از قوانین به واسطه همین پیچیدگی‌ها دور زده شود. در همین رابطه شرکت‌های چندملیتی تولیدکننده این‌گونه بذرها، و محصولات دیگر مانند کودها و آفت‌کش‌ها، حتی قوانین اتحادیه اروپا را هم دور زده اند! چون این قوانین اصولاً برای تغذیه انسان‌ها وضع شده است و در مورد دام‌ها صدق نمی‌کند این مواد به حیطه غذای دامی رسوخ پیدا کرده و بدین وسیله به طور غیرمستقیم روی انسان‌هایی که از فرآورده‌های این دام‌ها تغذیه می‌کنند اثر خواهد گذاشت. اما با این حال به همین علت محصولات تأیید شده طبیعی یا صد در صد بیولوژیک همیشه برچسبی در اروپا دارند که نشان می‌دهند حتی غذای دام هم طبیعی بوده است.

قوانین برچسب گذاری روی مواد غذایی در ایران انجام نمی‌شود

ایران یکی از کشورهایی است که قواعد برچسب‌گذاری روی محصولات طبیعی را انجام نمی‌دهد در حالی که در منطقه ما ترکیه و عربستان سعودی این کار را انجام می‌دهند. این درحالی است که آگاهی محتوای محصولاتی که مردم از آن استفاده می‌کنند حق طبیعی هر انسان است، مضاف بر اینکه برخی از مردم به برخی مواد غذایی حساسیت دارند و و از سوی دیگر به مرور زمان مشکلاتی برای آنان در خصوص مصرف برخی مواد غذایی ایجاد می‌شود که سلامتی آنان را به خطر می‌اندازد و معضل انواع بیماری‌های سرطانی و عفونی و … از همین جا نشات گرفته و متاسفانه گسترش یافته است، پس اگر مردم آگاه باشند درست تصمیم خواهند گرفت و این موضوع روی سلامتی آنان تاثیرات شگرفی خواهد گذاشت که متاسفانه این مسئله هنوز در کشورمان جا نیفتاده است.

به گفته افراد مطلع در کشورهای دیگر در گمرک این کشورها آزمایشات لازم بر روی مواد و بذر‌های وارداتی انجام می‌شود و محصولات تراریخته قوانین خاص خود را دارند و با برچسب‌گذاری روی آنان این محصولات از دیگر محصولات تفکیک می‌شود. این درحالی است که در ایران با وجود اینکه ادعا می‌شود میلیاردها دلار ذرت، سویا و روغن و فرآورده‌های تراریخته وارد کشور شده اما این موارد کنترل نمی‌شود.

با اعتماد محصولات تراریخته به کجا می‌رویم؟/ خطری که امنیت غذایی، سلامت جامعه و محیط زیست را تهدید می‌کندپروفسور علی کرمی فوق تخصص مهندسی ژنتیک در این باره می‌گوید:‌«بذر برنج تراریخته را بدون این‌که کشاورز محتوای علمی و فنی مداخلات انجام شده در آن را بداند، با عنوان بذر مرغوب به کشاورز برای کشت برنج می‌دهند و کشاورز هم غافل از اینکه چه چیزی می‌کارد، اقدام به کشت برنج تراریخته می‌کند. آیا این کار منطبق با قوانین کشور، امنیت ملی، امنیت غذایی و سلامت مردم و محیط طبیعی است؟ آیا امکان انتقال ژن از این بذر به مزارع سنتی و طبیعی ما وجود ندارد؟ آیا آفات مقاوم نخواهند شد؟ آیا اکوسیستم منطقه دچار آسیب نمی‌شود؟ آیا تمام ارزیابی‌‌های خطر در مورد آن انجام شده؟ آیا مجوز های لازم قبل از بردن به مزرعه بر اساس قانون از سه مرجع وزارت بهداشت، وزارت کشاورزی و سازمان محیط زیست و سپس تأیید شورای عالی ایمنی زیستی اخذ شده است؟ این مجوزها کجاست منتشر کنند؟»

علاقه صهیونیست‌ها به محصولات تراریخته

جالب اینجاست که شرکت «مونسانتو» یکی از شرکت‌های بزرگ تولید محصولات تراریخته یک شرکت صهیونیستی و مافیایی است که منتقدان تراریخته را ترور شخصیت می‌کنند و آنان را مخالف ضدعلم و فناوری‌هراس معرفی می‌کنند که در مورد برخی از دانشمندان داخلی منتقد محصولات تراریخته نیز این موضوع از سوی موافقان محصولات تراریخته مطرح شده، این درحالی است که این محصولات در کشورهای پیشرفته تولید می‌شود اما در همان کشورها بعضا مصرف آنها منع قانونی دارد و این محصولات به کشورهای دیگر از جمله کشورهای اسلامی صادر می‌شود که هم امنیت غذایی آنان را به خطر می‌اندازد و هم آنان را به نوعی موش آزمایشگاهی خود می‌کنند که ممکن است نسل‌های آینده آنان را با خطرات بی‌شماری روبرو سازد.

با اعتماد محصولات تراریخته به کجا می‌رویم؟/ خطری که امنیت غذایی، سلامت جامعه و محیط زیست را تهدید می‌کندحشمت‌الله فلاحت پیشه نماینده مجلس شورای اسلامی در این باره می‌گوید:‌«در دانشگاه‌های رژیم صهیونیستی و در مؤسسات تحقیقاتی‌ شان، تحقیقات بسیار وسیعی بر روی ارگانیسم‌های دستکاری شده ژنتیکی به‌ویژه بر بذر‏های دستکاری شده انجام می‌شود. علاوه بر خود اسرائیل، سرمایه‌گذاران بین‌المللی بویژه آمریکایی نیز در این کشور، بودجه‏‌های کلانی را برای بررسی محصولات دستکاری شده تخصیص داده‌اند. تحقیقات وسیعی که صهیونیست‌ها را به یکی از پیشگامان تحقیقات، بررسی و ارزیابی مخاطرات این نوع مبدل کرده است. اما نکته جالب اینجاست که به دلیل قانون های سخت‌گیرانه، محققان زیست‌فناوری این کشور برای بررسی نتایج تحقیقات انجام شده خود در مقیاس وسیع، قادر به انجام آن ها در خود اسرائیل نبوده و این امور را در خارج از مرزهای این کشور انجام می‌دهند و در سرزمین های اشغالی هیچگونه کشت به منظور تولید، انبوه‌سازی و تجاری‏‌سازی گیاهان دستکاری شده ژنتیکی انجام نشده است.»

رشد کند زیست فناوری در ایران و خطرات احتمالی آن

پروفسورعلی کرمی فوق تخصص مهندسی ژنتیک درباره استفاده از محصولات تراریخته در ایران می‌گوید: «متخصصان ایرانی‌ تازه نسل اول تراریخته را ساخته‌اند در حالی که دنیا نسل سوم آن را ساخته است و این بدان معنی است که تکنولوژی و دانش تراریخته در ایران مربوط به تکنولوژی قدیمی آن است و در دانش تراریخته بروز نشده‌ایم. آن وقت این محصولات تأیید نشده توسط مراجع رسمی به مزرعه می‌بریم.»

کرمی خود را به عنوان مخالف کلی استفاده از زیست فناوری معرفی نمی‌کند بلکه می‌گوید که با توجه به اینکه هنوز نسبت به آسیب‌ها و منشاء چنین روشی تشکیک وجود دارد عقل مسلم حکم می‌کند که حتی الامکان از استفاده این مواد در بذرها و سپس مواد غذایی مردم جلوگیری شود و در اماکن ایزوله شده نسبت به آزمایش این مواد اقدام شود.

این متخصص مهندسی ژنتیک می‌گوید: « هنوز در مورد سلامت این روش برای انسان و طبیعت ابهاماتی وجود دارد. ما می‌گوییم چه عجله و شتابی است با توجه به اینکه ده ها کشور پیشرفته آن را منع یا محدود کرده ما این قدر شتاب برای توسعه آن بهعنوان ام‌القرای کشورهای اسلامی داریم؟ چرا در حالی که رژیم صهیونیستی اجازه یک متر کشت تراریخته در خاکش را نمی‌دهدو در تجارت آن قوانین دارد ما این قدر عجله داریم؟»

وی می افزاید: «دوستی از مطلعانمی‌گفت وزیر کشاورزی چین در سفری به ایران می گفت ۱۵ سال است برنج تراریختهساخته‌ایم و در حال بررسی هستیم، ولی به مزرعه نبرده‌ایم، در حالی که بزرگترین مصرف کننده برنج است؟ پس چرا در ایران با عجله برنج تراریخته را به مزرعه برده‌اند چه اهدافی پشت این کارهای عجولانه بدون کسب مجوز های لازم مندرج در قانون ایمنی زیستی وجود دارد؟»

تغییرات اکوسیسم و نابودی محیط زیست و محصولات کشاورزی

همانطور که گفته شد کشورهای غربی اغلب این مسئله را در خاک خود غدغن کرده‌اند اما به نوعی برای آزمایش این موارد به سراغ کشورهای دیگر رفته‌اند. عدم وجود قوانین خاص در ایران برخی از این شرکت‌ها را به سمت ایران سوق داده است. از این جمله می‌توان به شرکت «جنیس» Gnis اشاره کرد که شرکتی است فرانسوی. البته فرانسه نیز در این زمینه قوانین سفت و سختی دارد و حتی در زمینه نوع اول عملیات دگرژنی یعنی وارد کردن یک ژن خارجی به ژن محصولات برای تغییرات در آن حتی اجازه آزمایش و تحقیقات در این زمینه در خاک خود را نمی‌دهد. اما این شرکت‌ها به ایران آمده و ادعا دارند که هدف‌شان تولید و تکثیر گونه‌های متنوع و جدید گیاهی است که با آب و هوای ایران سازگار باشد. اگر این سازگاری همراه با استفاده از آفت‌کش‌های اختصاصی باشد، به غیر از مشکل مقاوم شدن آفت‌ها به آفت‌کش‌ها به مرور زمان، باعث خواهد شد که این زمین‌ها قابل استفاده برای گونه‌های طبیعی دیگر نباشند چون این زمین‌ها کاملاً برای آن‌ها مسموم خواهد بود. بعلاوه اگر کشت محصولات دگرژن در محیط‌های ایزوله انجام نشود، این بذرها تمام زمین‌های دیگر را هم آلوده می‌کنند و دیگر بذر طبیعی معنای خود را از دست خواهد داد.

روش این نوع شرکت‌ها کاملاً تجاری و سودمحور است و این موضوع بسیار خطرناک است. حتی مردم کشورهای غربی هم در صدد رهایی از این نوع محصولات هستند و هر روز که می‌گذرد بیشتر و بیشتر به سمت محصولات طبیعی تمایل پیدا می‌کنند. این طور که از گفته‌های مدیر شرکت «جنیس»، پی‌یر پاساژ، در سایت شرکت برمی‌آید، این‌ها تغییرات اقلیمی و افزایش جمعیت و کاهش آب را بهانه قرار داده‌اند تا تولید غذایی جهان را در اختیار خودشان بگیرند و از هر گونه توجیهی برای تولید گونه‌های جدید استفاده می‌کنند. بدتر آن که آرزو می‌کنند روزی قوانین محدودکننده اتحادیه اروپا هم برداشته شود تا آن‌ها فرصت رقابت با تولیدات دگرژن آمریکا را پیدا کنند و عذر بدتر از گناه‌شان این است که کشوری مثل فرانسه که می‌خواهد وارد توافق‌نامه ترانس آتلانتیک شود باید امکانات رقابت با آمریکا را هم داشته باشد!

استدلال آن‌ها این است که محصولات دگرژن‌شده بازدهی بیشتری دارند و افراد بیشتری را سیر می‌کنند و کشت آن‌ها گاز کربنیک کمتری تولید می‌کند و در نتیجه برای جلوگیری از گرم شدن زمین باید به این سمت حرکت کرد. اما در عمل پشت این استدلال‌های محیط‌زیستی سود بیشتر و وابسته کردن دیگران نهفته است بعلاوه خطرات جانی و محیط‌زیستی که از بین بردن گونه‌های دیگر و تأثیرات ناخواسته تغییرات ژنتیکی پدید می‌آورد. این درحالی است که بر اساس منابع بین المللی کشاورزی در حال حاضر برای ۱۴ میلیارد نفر محصولات کشاورزی تولید می شود در حالی که جمعیت جهان حدود ۸ میلیون نفر است . پس مشکل میزان تولید نیست بی عدالتی در توزیع است؛ غذای تولیدی عادلانه توزیع نمی شود پس چه نیازی به تراریخته است؟

با این شرایط به نظر می‌رسد که برخلاف ادعای موافقان محصولات دگرژن منتقدان مخالفت کلی با این فناوری ندارند اما با توجه به اینکه این فناوری یک فناوری جدیدی بخصوص در ایران است نسبت به عواقب و آسیب‌های زیست‌محیطی و سلامتی افراد جامعه بیم دارند. از این رو به نظر می‌رسد که به طور هوشمندانه تر و با شکیبایی بیشتری بایستی نسبت به این موارد عمل کرد و قوانین خاصی را در این زمینه ایجاد نمود تا از اسیب‌های جدی احتمالی آن کاسته شود، درست به مانند کشورهایی که در این زمینه فعالیت می‌کنند و احتیاط را شرط عقل قرار داده‌اند.

محصولات تراریخته؛ چالش حوزه سلامت و امنیت غذایی

بر اساس منابع معتبر در حال حاضر برای حدود ۱۴ میلیارد نفر غذا در جهان تولید می‌گردد در حالی که جمعیت جهان نزدیک به ۷/۴ میلیارد نفر است. در واقع مشکل غذایی دنیا در حال حاضر کمبود غذا نیست بلکه توزیع ناعادلانه است.

به گزارش موعود ؛ محصولات دستکاری شده ژنتیک یا تراریخته، یکی از چالش‌های مهم زیست‌فناوری است. نکته قابل تذکر این است که توسعه دهندگان شتاب‌زده محصولات تراریخته در کشور، زیست‌فناوری را معادل تراریخته می‌دانند. در حالی که زیست‌فناوری، دانش و فناوری گسترده‌ای با کاربردهای بسیار مختلف است و فقط بخش بسیار کوچکی از آن شامل حوزه محصولات تراریخته کشاورزی می‌شود.

توزیع ناعادلانه محصولات غذایی

تأمین غذا برای جمعیت جهان و جلوگیری از فقر غذایی در کشورهای مختلف، از جمله دلایل اصلی ایجاد چنین محصولاتی بیان می‌شود. طرفداران محصولات تراریخته دلایل دیگری نظیر مصرف کم سم و کود را ارائه می‌دهند اما با بررسی بیشتر این دلایل و رصد وضعیت تولید محصولات تراریخته در ایران و جهان به واقعیاتی بر می‌خوریم که نیازمند توجه و پیگیری از سوی مسئولان کشور و به خصوص نهادهای امنیتی است.

مثلاً بر اساس منابع معتبر در حال حاضر برای حدود ۱۴ میلیارد نفر غذا در جهان تولید می‌گردد در حالی که جمعیت جهان اکنون نزدیک به ۷/۴ میلیارد نفر است. در واقع مشکل غذایی دنیا در حال حاضر کمبود غذا نیست بلکه توزیع ناعادلانه و عدم بهره‌مندی بسیاری از کشورها از امکانات کشاورزی علمی و مشکلات اقتصادی سیاسی حاکم بر کشورها و جهان می‌باشد. در مورد کاهش مصرف سم نیز مطالعات طولانی نشان می‌دهد که آفات، مرتب به سموم مقاوم می‌شوند و مصرف سموم در مزارع محصولات تراریخته نیز افزایش داشته نه کاهش.

مشکل غذایی دنیا در حال حاضر کمبود غذا نیست بلکه توزیع ناعادلانه و عدم بهره‌مندی بسیاری از کشورها از امکانات کشاورزی علمی و مشکلات اقتصادی سیاسی حاکم بر کشورها و جهان می‌باشد.

حامیان بین المللی تولید محصولات تراریخته

با بررسی دقیق‌تر مشخص می‌شود اکثر طرفداران محصولات تراریخته نه مردم عادی و نه بسیاری از دانشمندان، بلکه شرکت‌های چندملیتی با سابقه نه چندان مناسب از جمله شرکت مونسانتو، هستند که ارتباط آن ها با بنیادهای صهیونیستی مشخص شده است.

نمونه بسیار واضح عملکرد خصمانه این شرکت، تولید بذرهای عقیم و فروش آن به کشور مصر و فلج کردن کشاورزی مصر بود. طوری که هر سال باید کشاورزان مقدار زیادی بذر از این شرکت‌ها تهیه نمایند تا بتوانند کشاورزی کنند. این یعنی وابستگی کشورها به بذر و غذا؛ همان‌سخنی که کیسینجر در دهه ۸۰ گفت که ما برای کنترل کشورهای خاورمیانه از نفت و برای کنترل مردم از غذا استفاده می‌کنیم.

این بذرها توسط دانشمندان وابسته به این شرکت‌ها تولید شده و فقط براساس دستورالعمل اختصاصی شرکت تست می‌شوند. حتی سازمان غذا و داروی آمریکا نیز هیچ تست خاصی برای آن ها نداشته و انجام نداده است. برهمین اساس بسیاری از کشورهای اروپایی این روش را تأیید نکرده و مخالف آن هستند. در حال حاضر ۳۸ کشور جهان محصولات تراریخته را ممنوع و ۶۴ کشور برچسب‌گذاری آن را اجباری کرده‌اند… و جالب‌تر اینکه رژیم صهیونیستی که خود توسعه دهنده اصلی محصولات تراریخته است اجازه حتی یک متر کشت محصولات تراریخته در سرزمین‌های اشغالی را نمی‌دهد.

پروژه کاهش جمعیت

ابرقدرت‌ها به خصوص کشورهای استکباری برای آینده جهان پروژه کاهش جمعیت را در سر می‌پرورانند تا از آن طریق بتوانند هم سودهای کلان و بسیاری را نصیب خود کنند و هم به راحتی بتوانند جهان را در کنترل خود داشته باشند. یکی از استراتژی‌های آن ها می‌تواند از بین بردن امنیت غذایی در کشورها به خصوص کشورهای جهان سوم باشد. بنابراین با توجه به اینکه غذا تنها چیزی است که تمام مردم در شبانه‌روز از آن استفاده می‌کنند پس می‌تواند بستر مناسبی برای تهدید سلامت باشد. از طرفی وابسته کردن کشورها به بذرهای تولیدی این شرکت‌ها و از بین بردن حاکمیت بذر هر کشور نیز می‌تواند در ایجاد قحطی و تهدید منابع غذایی بسیار تأثیرگذار باشد. علاوه بر جمله معروف کیسینجر، «ارل بوتز» وزیر کشاورزی دوره نیکسون گفته بود: « غذا یک سلاح است در بسته مذاکراتی ما و اگر می‌خواهید کشوری در مقابل شما تعظیم کند از ابزار غذا استفاده کنید.»

وزیر کشاورزی دوره نیکسون گفته بود: « غذا یک سلاح است در بسته مذاکراتی ما و اگر می‌خواهید کشوری در مقابل شما تعظیم کند از ابزار غذا استفاده کنید.»

حامیان و منتقدان داخلی محصولات تراریخته

این روزها طرفداران محصولات تراریخته برچسب‌های مختلفی را به منتقدان این موضوع می‌زنند و این گونه ادعا می‌کنند که منتقدان تولید محصولات دستکاری شده ژنتیکی در کشور کلا با زیست‌ فناوری و علم مهندسی ژنتیک در کشور مخالفند و هرگونه فعالیت تجاری و تولیدی را نفی می‌نمایند. درحالی که بسیاری از این منتقدان، خود استاد و محققانی هستند که هم زیست فناوری و مهندسی ژنتیک را تدریس می‌کنند پس چطور ممکن است فناوری هراس باشند… البته مطالعه شگردهای شرکت‌هایی مثل مونسانتو نشان می‌دهد آن ها این روش را برای ساکت کردن منتقدین به کار می‌برند و این روش توسط افرادی در داخل نیز کپی‌برداری شده و دانشمندان منتقد ایرانی را تهدید به اخراج و ترور شخصیت می‌کنند.

محصولات تراریخته؛ چالش حوزه سلامت و امنیت غذایی

اما دلایل طرفداران این محصولات نیز خالی از اشکال نیست. اول اینکه ابراز می‌نمایند چون در دولت نهم ۵/۵ میلیارد دلار از این محصولات وارد کرده‌ایم برای جلوگیری از واردات باید شروع به تولید محصولات تراریخته در کشور کنیم اما متأسفانه در بررسی‌ها هیچ نوع مجوزی از هیچ دستگاهی پیدا نشده و هیچ مبدأ رسمی کشور ورود این محصولات به کشور را تأیید نکرده است.

ثانیاً موافقان تولید اشاره به مجوزی دارند که ادعا می‌نمایند سال ۸۲ یا ۸۳ دریافت کرده‌اند اما باز هم هیچ دستگاهی صحت آن را تأیید نکرده است و در دسترس هیچ شخصی نیست و در جلسه‌ای از موافقان پرسیده شد که مجوز را نشان دهید گفتند امنیتی است!

قابل ذکر است براساس اسناد معتبر مراکز بین‌المللی رصد توسعه تراریخته در سال‌های ۱۹۹۶ تا ۲۰۰۶ در ایران ۱ میلیون و ۳۰۰ هزار هکتار تراریخته کشت شده است. این سطح عظیم زیر کشت تراریخته با کدام مجوز صورت گرفته است، چه اقلامی کشت شده؟ چه کسانی این کشت را توسعه داده‌اند؟ تحت نظارت کدام مرجع؟ محصولات آن به کجا رفته؟ و ابهامات قانونی بسیار دیگر؟
بررسی‌ها نشان می‌دهد بخش قابل ملاحظه‌ای از طرفداران واردات و تولید محصولات تراریخته در کشور شرکت‌های متعدد خصوصی دارند و به نظر می‌رسد منافع شخصی کلان در این عرصه، منافع ملی و سلامت مردم و منابع و ذخایر ژنتیکی را تحت تاثیر قرار داده است. متاسفانه برخی مسئولین نیز در این چرخه یا براساس بی‌اطلاعی یا تحت نفوذ افرادی که به کرسی‌های قدرت رسیده‌اند از این موضوع حمایت می‌کنند.

گفتنی است در سیاست‌های ابلاغی مقام معظم رهبری در حوزه محیط‌‌زیست مورخ ۲۴ آذر ۹۴ در بند۸ به طور مشخص از عبارت «توسعه کشاورزی سالم و ارگانیک» استفاده شده و ایشان هیچ اشاره‌ای به توسعه محصولات تراریخته نکرده‌اند. این درحالی است که در برنامه پیشنهادی دولت درباره برنامه ششم در بخش فناوری‌ها، برنامه توسعه تراریخته محصولات برنج و پنبه در سطح ۱ میلیون هکتار بدون هیچ قیدی گنجانده شده است. در صورتی که این برنامه باید محدود به عرصه تحقیق و توسعه باشد و از انتقال این فرآیند به مزرعه و زمین‌های کشاورزی جلوگیری شود. در ضمن برای رهاسازی پس از انجام تمام آزمایش‌های آنالیز خطر مندرج در قانون و براساس بند ۴ قانون ایمنی زیستی باید از سه مرجع وزارت جهاد کشاورزی، وزارت بهداشت و سازمان محیط زیست مجوز رهاسازی اخذ شود.

بررسی‌ها نشان می‌دهد بخش قابل ملاحظه‌ای از طرفداران واردات و تولید محصولات تراریخته در کشور شرکت‌های متعدد خصوصی دارند و به نظر می‌رسد منافع شخصی کلان در این عرصه، منافع ملی و سلامت مردم و منابع و ذخایر ژنتیکی را تحت تاثیر قرار داده است. متاسفانه برخی مسئولین نیز در این چرخه یا براساس بی‌اطلاعی یا تحت نفوذ افرادی که به کرسی‌های قدرت رسیده‌اند از این موضوع حمایت می‌کنند. این در حالی است که بسیاری از دلسوزان و متخصصان، این عجله و شتاب را منطقی نمی‌دانند و براساس اصل احتیاط ‌Precautionary Principle در پروتکل کارتاهنا و ایمنی زیستی، شرط عقل این است که هم واردات تراریخته کنترل و محدود شود و هم در بردن آن به مزرعه احتیاط شود، ولی در تحقیق و توسعه تا لبه‌های مرز در مراکز تحقیقاتی پیشرفته کشور جلو رویم و عقب ‌ماندگی علمی نداشته باشیم تا ایران که ام‌القرای کشورهای اسلامی است با عقل و تدبیر و احتیاط در این مورد به یک تصمیم ملی برسد.

در سیاست‌های ابلاغی مقام معظم رهبری در حوزه محیط‌‌زیست مورخ ۲۴ آذر ۹۴ در بند۸ به طور مشخص از عبارت «توسعه کشاورزی سالم و ارگانیک» استفاده شده و ایشان هیچ اشاره‌ای به توسعه محصولات تراریخته نکرده‌اند. این درحالی است که در برنامه پیشنهادی دولت درباره برنامه ششم در بخش فناوری‌ها، برنامه توسعه تراریخته محصولات برنج و پنبه در سطح ۱ میلیون هکتار بدون هیچ قیدی گنجانده شده است.

غذا به عنوان یک تهدید بیوتروریستی

با توجه به تهدیدات دشمنان اسلام و انقلاب که از ابتدای راه نظام مقدس جمهوری اسلامی بوده است و همچنان که ذکر شد دشمنان ما غذا را یک سلاح و ابزاری برای کنترل کشورها می‌دانند. حوزه غذا می‌تواند به عنوان یک تهدید بیوتروریستی قلمداد شده و بیوتروریسم غذایی هم اقتصاد، هم سلامت و هم اشتغال کشور را دچار اختلال می‌نماید. براین اساس تمام تولیدکنندگان و واردکنندگان باید موظف به رعایت قانون بوده و براساس موازین قانونی مجوز کسب نمایند. نکته نگران‌کننده این است که در ده سال گذشته محصولات تراریخته مختلف در سفره غذایی مردم وارد شده است بدون اینکه به مردم اطلاع داده شود و هیچ برچسبی بر محصولات نبوده تا مردم مطلع و حق انتخاب داشته باشند و از همه دردناک‌تر مراجع نظارتی مثل مرکز غذا و داروی کشور فاقد آزمایشگاه و توانمندی آزمایش و تشخیص محصولات تراریخته بوده و در گمرکات ما که حجم عظیمی از محصولات تراریخته وارد می‌شود آزمایشگاه تراریخته وجود ندارد و با بحث‌ها، مقالات، مصاحبه‌ها و نقدهای مطرح شده در یک سال گذشته توسط دانشمندان مستقل، اخیرا فعالیت‌هایی برای بررسی آزمایشگاهی و ایجاد آزمایشگاه آنالیز مقدماتی در گمرکات با ۲۰ سال تاخیر شروع شده است.

حوزه غذا می‌تواند به عنوان یک تهدید بیوتروریستی قلمداد شده و بیوتروریسم غذایی هم اقتصاد، هم سلامت و هم اشتغال کشور را دچار اختلال می‌نماید

پیشنهادات عملی در مورد محصولات تراریخته

سه پیشنهاد عملی برای به سرانجام رساندن و ختم اختلافاتی که منافع، امنیت ملی، اقتصاد مقاومتی و سلامت مردم را به خطر می‌اندازند که بارها مطرح شده است:

۱- تفاهم‌نامه ده ‌ماده‌ای موسوم به موراتوریوم تراریخته ایران را بررسی و توافق کنیم.

۲- بحث‌های بسیاری در مورد محصولات تراریخته مثل برنج در بازار وجود دارد، براساس یک تحقیق ذکر شده درصد بالایی از برنج‌ها تراریخته است و جهت حل این اختلاف پیشنهاد می‌کنیم دولت بودجه‌ای تخصیص و توسط دانشمندان مستقل این موضوع به طور جدی بررسی و نتیجه به طور شفاف به مردم گزارش شود.

۳- درمورد اثرات محصولات تراریخته بر سلامت انسان و محیط زیست نیز اختلاف بسیار است، برخی مقالات علمی در ارزیابی طولانی مدت این محصولات در حیوانات آزمایشگاهی اثرات بسیار نامطلوبی را گزارش کرده‌اند ولی مدافعان تراریخته آنها را غیر مرتبط می‌دانند. سؤال این است چرا ما باید منتظر تحقیقات دانشمندان خارجی باشیم، آیا دانشمندان جمهوری اسلامی ایران توان ارزیابی درازمدت تراریخته‌ها را ندارند؟‌پیشنهاد می‌شود دولت بودجه‌ای را در اختیار یک تیم مستقل و با نظارت دقیق ناظران قرار دهد تا با تحقیق علمی و دقیق در داخل کشور نتیجه برای همه مشخص و نگرانی های مردم مرتفع شود

منبع خبر :: مطالعه متن کامل

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *